TERAPIA OD ZARAZ - BEZPIECZNY DETOKS - JESTEŚMY DLA CIEBIE

Terapia uzależnienia lekowego

Terapia uzależnienia lekowego prowadzona jest według pewnych ogólnie przyjętych zasad. Opiera się na:

  1. Objawowym wyprowadzeniu z ostrego stanu, tzw. detoks lekowy.
  2. Likwidacji fizycznych i psychicznych skutków przewlekłego zażywania leków.
  3. Diagnozie problemowej.
  4. Właściwej terapii odwykowej.
  5. Rehabilitacji i samorealizacji.

O ile dwie pierwsze fazy leczenia opierają się głównie na farmakoterapii, a trzecia jest ściśle diagnostyczna, o tyle ostatnie fazy mają za zadanie wywołanie u pacjenta odpowiedniej motywacji do rzucenia nałogu i do odcięcia się od możliwości powrotu do nałogu. Czwarta faza opiera się głównie na psychoterapii, a piąta na zabiegach psychologicznych, pozwalających czerpać radość z życia bez środków farmakologicznych.

Większość autorów jest zdania, że pierwsze dwie fazy leczenia powinny przebiegać w warunkach przymusowej hospitalizacji. Dla wielu dopiero ostatnie tygodnie (miesiące) rehabilitacji i samorealizacji mogą być realizowane poza specjalnym zakładem.

Psychoterapia uzależnienia lekowego, w porównaniu z innymi psychiatrycznymi kategoriami chorobowymi leczonymi również psychoterapią, jest bardzo specyficzna. Przede wszystkim ze względu na lekowy zespół abstynencyjny, rozwinięty po odstawieniu leków.

W tym okresie podejmuje się próby motywowania pacjenta do podjęcia psychoterapii.

Kiedy zespół abstynencyjny znika następuje stopniowe łagodzenie i zanikanie wielu uciążliwości fizycznych, a wyłaniają się właściwe problemy. Najpierw jest to stan "wielkiej pustki". Pacjent, któremu odebrano lek, ma poczucie pustki, ponieważ oprócz leków odebrano mu dotychczasowy tryb życia i wiele rytuałów wypełniających przedtem jego cały czas.

Lekarz, terapeuta, staje teraz wobec dwóch aspektów osobowości pacjenta - przed chorobowej i wtórnie zmienionej w wyniku nadużywania leków.

Terapia musi zdecydować, które z nich jest bardziej zagrożone. Nie należy umniejszać znaczenia atmosfery rodzinnej. Terapia, w wyniku diagnozy, powinna odpowiadać i rozwiązywać problemy, z powodu których pacjent zażywał leki. Terapeuta wraz z pacjentem tworzy osobisty program terapii.

Od lekarza lub terapeuty lekoman oczekuje wsparcia i zaakceptowania go jako jednostki.


Historia

Lekomania, czyli lekozależność, jest stosunkowo nowym nałogiem. Pęd za cudownymi specyfikami rozpoczął się na Zachodzie w latach sześćdziesiątych XX wieku wraz z odkryciem nowych leków uspokajających. Najpierw było valium (lek na bezsenność), które stało się najczęściej wypisywanym przez lekarzy specyfikiem na świecie. Później ta sama sytuacja powtórzyła się z relanium (lekiem uspokajającym). Obecnie najczęściej uzależniają benzodiazepiny, czyli leki uspokajające i nasenne, szczególnie relanium oraz jeszcze silniejsze barbiturany, których obrót jest na szczęście ograniczony przez prawo.

Co to jest lekomania?

Uzależnienie lekowe to stan wywołanym dłuższym stosowaniem leku.

Lek powoduje przestrojenie czynności psychicznych oraz lub somatycznych do tego stopnia, że nagłe jego przerwanie stosowania wywołuje objawy abstynencji.

Najczęściej i najszybciej wytwarza się zależność psychiczna od leku, rzadziej i później zależność somatyczna, charakteryzująca się zmianami w narządach po odstawieniu leku, np. zaburzeniami ciśnienia krwi, czynności serca, oddychania, układu pokarmowego.

Istotną cechą zależności lekowej jest nieodparta potrzeba zażywania leku, a w konsekwencji wytworzenia się zachowania, którego celem jest poszukiwanie pożądanego leku za wszelką cenę.

Lek uzależniający jest to substancja, która zażywana przez wystarczająco długi czas może wywołać stan zależności lekowej.

Nazwa "lekoman" lub "narkoman", niezależnie od toczącej się dyskusji co do właściwości używania takiego terminu, niewątpliwie dotyczy osób zależnych od leków, względnie narkotyków.

Stosowane w lecznictwie środki są mniej lub bardziej skomplikowane pod względem składu lub budowy chemicznej. Spotykamy wśród nich zarówno pojedyncze pierwiastki, proste związki nieorganiczne, jak i skomplikowane połączenia organiczne, złożone układy fizykochemiczne lub subtelne zespoły biochemiczne. Postęp chemii i nauk biologicznych doprowadził w dobie obecnej do lawinowego wzrostu liczby preparatów farmaceutycznych.

Lekomania obejmuje w znacznym stopniu leki nasenne, które początkowo stosowane są w celu wywołania snu. Później stają się narzędziem, przy pomocy którego leczy się nie tylko brak snu, ale i napięcie nerwów, lęk, niezadowolenie lub uczucie niezrównoważenia.

Lekomania najczęściej obejmuje leki przeciwbólowe, nasenne, dopingujące i euforyzujące (wywołujące stan błogiego podniecenia).

Leki hormonalne również kryją w sobie szereg niebezpieczeństw dla zdrowia. Stosowanie hormonów tarczycy na odchudzenie może spowodować nadczynność tarczycy, a hormonów kobiecych na przedłużenie młodości - guzy macicy.

Wiele osób stosuje środki przeczyszczające jako lek na odchudzenie lub przy zaparciach i nie zdaje sobie sprawy z tego, że stałe przyjmowanie ich powoduje zmiany chorobowe jelit oraz zaburzenia w równowadze mineralnej ustroju. Na podstawie badań i ankiet korespondencyjnych w środowisku lekarskim i farmaceutycznym ustalono listę leków, których domagają się pacjenci w gabinetach lekarskich lub w aptekach. Najczęściej wymieniane leki to leki przeciw bólowi głowy i ogólnie przeciwbólowe.

Jednoczesne stosowanie kilku leków może być przyczyną wielu niebezpiecznych interakcji (wzajemnych oddziaływań) środków leczniczych w organizmie, zaciemnienia obrazu choroby oraz opóźnienia właściwego rozpoznania i leczenia.

Zażycie silnych środków przeciwbólowych utrudnia chirurgowi rozpoznanie ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego, urologowi kamicy układu moczowego, a interniście - zawału mięśnia sercowego. Może wystąpić np. uszkodzenie powierzchni gałek ocznych u chorego, który z powodu chorób tarczycy, otyłości lub trudno gojących się ran, zastosuje równocześnie leki zawierające związki jodu i maść do chorych oczu ze związkami rtęci (w łzach chorego powstaje toksyczny jodek rtęci).

Wśród zależności lekowych odróżnia się cięższą postać zwaną uzależnieniem - chorobą i lżejszą zwaną przyzwyczajeniem.

Znane są też przypadki zażywania od kilku do kilkunastu i więcej tabletek od bólu głowy, Gardanu, Pabialginy, Veramidu, itp. lub wypijania kilku butelek kropli żołądkowych, walerianowych, czy nasercowych w ciągu dnia. Jeśli temu długotrwałemu używaniu leków towarzyszyć będą objawy wzrastającego zatrucia lub ogólnego wyczerpania organizmu - to nałogu tego nie można już nazwać lekomanią, lecz toksykomanią. Toksykomanie mogą prowadzić do powstania nałogu, nawyku, czyli uzależnienia.


Komitet Ekspertów WHO ustalił 8 podstawowych typów toksykomanii:

  1. Typ morfinowy - charakteryzujący się silną zależnością psychiczną i fizyczną oraz zwiększeniem tolerancji, jak również wyraźnymi objawami abstynencji (opium, heroina, metadon).
  2. Typ barbituranowo-alkoholowy - o wyraźnej zależności psychicznej, o różnym nasileniu oraz o zależności fizycznej. Niewielkie zwiększenie tolerancji oraz objawów abstynencji kwalifikują ten zespół do nałogów (meprobomat, benzodiazepiny).
  3. Typ kokainowy - charakteryzujący się silną zależnością psychiczną i fizyczną, znacznym zwiększeniem tolerancji oraz silnym zespołem abstynencji (kokaina, liście e-coca).
  4. Typ cannabis (alkaloidy konopi) - występuje umiarkowana lub silna zależność psychiczna i zależność fizycznej, w niektórych przypadkach duże zwiększenie tolerancji (marihuana-suszone ziele, haszysz-żywica).
  5. Typ amfetaminowy - wyraża się dużą zależnością psychiczną i mniejszą zależnością fizyczną. Wyraźne zwiększenie tolerancji (deksamfetamina, metamfetamina).
  6. Typ khat (katyna, pochodna efedryny) - przeważa zależność psychiczna, słabsza zależność fizyczna przy braku zwiększenia tolerancji (żucie liści i gałązek krzewu catha edulis).
  7. Typ substancji halucynogennych - zależność psychiczna, przy mniejszej zależności fizycznej i braku zwiększenia tolerancji (LSD, meskalina).
  8. Typ lotnych rozpuszczalników (wziewna) - zależność psychiczna, silne objawy toksyczne (butaprem, TRI, eter, chloroform).

Istota zagadnienia lekomanii tkwi w samoleczeniu.

Dlatego każdy lek powinien być objęty nadzorem i wskazaniami lekarskimi, a każda skłonność do samoleczenia powinna być zwalczana. Tempo współczesnego życia, przemęczenie fizyczne i psychiczne, stresy, bezsenność lub uczucie lęku i zniechęcenia skłaniają wiele osób do szukania tzw. komfortu psychicznego po linii najmniejszego oporu. Osoby te chętnie sięgają po każdy lek, który w jakimkolwiek stopniu może odmienić wszystko to, co związane jest z napięciem, bólem, niepokojem, zniechęceniem lub osłabieniem dynamizmu życiowego.

Najchętniej jednak przyjmowałyby stale taki lek, który mógłby pobudzać radykalnie organizm rano, a wieczorem powodowałby szybkie zasypianie i mocny sen.

W celu profilaktyki należy bardziej rygorystycznie przestrzegać ograniczeń i zakazów dotyczących odręcznej sprzedaży leków bez recept lekarskich - środków przeciwbólowych i uspokajających, wypierać leki zabiegami fizykoterapeutycznymi, dietą, wypoczynkiem, kąpielami, masażem, akupresurą, muzykoterapią, relaksacją, ćwiczeniami oddechowymi, chromo terapią (leczenie kolorami) lub autosugestią.

W przypadku uzależnienia dawniej uważano, że najlepszą metodą jest podawanie choremu placebo (tabletki neutralnej) jako danego leku. Jednak takie postępowanie skutkowało u małej grupy pacjentów, a u większości nie przyniosło to pożądanych rezultatów.

Leczenie

Obecnie najbardziej skuteczna jest terapia behawioralna z rozwinięciem aspektu duchowości, równoległa ze stopniowym schodzeniem z leku aż do całkowitego odstawienia. Coraz częściej spotykane jest uzależnienie krzyżowe, np. alkohol - leki, z którego trudniej wyjść, ale w wielu przypadkach kończy się powodzeniem.

Leki a ludzie starsi

Według ekspertów z WHO używanie leków wzrasta z wiekiem.

Badania wykazały, że w grupie osób po 65. roku życia liczba zażywanych samowolnie leków wzrasta 12-krotnie w porównaniu z grupą w wieku 15-35 lat. Odsetek osób przyjmujących różne środki farmakologiczne jest wyższy wśród kobiet niż mężczyzn. Leki stosowane z własnej inicjatywy stanowią 60% leków przyjmowanych doraźnie i 15% używanych przewlekle. Skłonność do samo leczenia w wieku starszym tłumaczy się szeregiem dolegliwości, poczuciem niepewności jutra, stałą obawą o własne zdrowie.

Leki a ludzie młodzi

U osób młodszych jest spowodowana praktyką leczenia każdego objawu chorobowego odrębnym lekiem oraz stała pogoń za najnowszym, rewelacyjnym medykamentem. Wpływ na tę pogoń ma również błyskotliwa reklama, piękne opakowanie i wysoka cena, które mają na celu wzbudzić u chorych przekonanie o jego niezwykłej skuteczności w działaniu.

Opis najsilniej uzależniających grup leków wraz z przykładami

ŚRODKI NASENNE - BARBITURANY

Substancja aktywna: pochodne kwasu barbiturowego.
Do dziś przeprowadzono z kwasu barbiturowego syntezę około 2500 barbituranów, z których prawie 50 było wykorzystywanych w celach klinicznych i produkowanych przez zakłady farmaceutyczne na bardzo dużą skalę.
Niektóre środki z tej grupy: Cyclobarbital, Luminal.
Środki te wykazują bardzo silne działanie depresyjne - tłumienie aktywności centralnego układu nerwowego.
Małe dawki:
przyjemne stany relaksacji, podobne do sennego marzenia.
Większe dawki:
o przyćmienie świadomości
o pogorszenia zdolności dokonywania oceny
o silna senność
o zlewanie się mowy
o utraty koordynacji ruchów
o czasami mogą spowodować reakcje paradoksalne i prowadzić do krótkotrwałego pobudzenia
Barbiturany mają szczególne działanie w połączeniu z alkoholem i w ten sposób są bardzo często nadużywane.
Alkohol wzmacnia działanie barbituranów.

Z uwagi na depresyjny wpływ na ośrodek oddechowy i długi czas wydalania z organizmu - barbiturany są szczególnie groźne w przypadku ich przedawkowania.
Używanie barbituranów prowadzi do powstania zależności psychicznej i bardzo silnej zależności fizycznej.
Powodują wzrost tolerancji organizmu.
Objawy odstawienia są szczególnie silne - charakteryzują się:
o niepokojem
o lękiem
o drżeniem mięśni
W zależności od rodzaju stosowanych barbituranów (krótko- lub długo działających) mogą pojawić się od 1 do 10 dni po ich odstawieniu.
Przy bardzo silnym uzależnieniu w okresie odstawienia może pojawić się delirium wraz z majaczeniem; nagłe odstawienie może grozić nawet śmiercią.

Mechanizm powstawania tak silnej zależności jest nieskomplikowany: kiedy środek działa - aktywność neuronów pozostaje stłumiona; kiedy zostanie odstawiony - neurony stają się nadpobudliwe. Wieloletnie przyjmowanie tych środków prowadzi do zaburzeń neurologicznych, hormonalnych, układu krążenia i oddechowego oraz psychicznych, łącznie z otępieniem mózgowym.

ŚRODKI USPOKAJAJĄCE - BENZODIAZEPINY

Obecnie dla celów klinicznych wykorzystuje się na świecie około kilkunastu rodzajów benzodiazepin, których podstawową właściwością jest działanie przeciwlękowe i uspokajające, co doprowadza do stanu zobojętnienia na przykre doznania.
Niektóre środki z tej grupy: Relanium, Oxazepam, Nitrazepam.

Leki zawierające benzodiazepiny są prawdopodobnie najczęściej zapisywanymi środkami psychoaktywnymi przez lekarzy na całym świecie.

Efekty wywoływane przez środki z grupy benzodiazepin są bardzo podobne do tych, które wywołują barbiturany, mimo że mechanizm ich działania jest zupełnie inny - bardziej przypominający ten, w jaki sposób działają na system nerwowy opiaty - wiążą się ze specyficznymi receptorami w układzie nerwowym człowieka.

Generalnie uważa się, że środki z grupy benzodiazepin są o wiele bezpieczniejsze niż barbiturany. A jednak i one wywołują, oprócz uzależnienia psychicznego, powstanie zależności fizycznej i rozwój tolerancji.

Zespół abstynencyjny, wywołany odstawieniem benzodiazepin ma zdecydowanie łagodniejszy przebieg niż w przypadku barbituranów, ale też jest trudny. Śmierć z powodu przypadkowego przedawkowania benzodiazepin należy do rzadkości (do zatrzymania oddechu i akcji serca może dojść po szybkim przyjęciu środka) - na przykład drogą dożylnej iniekcji.
Również tutaj ryzyko przedawkowania zwiększa się, jeżeli beznodiazepiny przyjmowane są z innymi depresantami (np. alkohol).

Rozmiary lekomanii

W sumie ponad 80% dorosłych mieszkańców USA zażywa w każdym tygodniu lek tego samego typu, a połowa z nich bierze leki na receptę. Około 8% ludności przyjmuje pięć lub więcej leków na receptę w każdym tygodniu, a 30% - pięć lub więcej leków różnego typu:
w tym leki na receptę, sprzedawane bez recepty leki przeciwbólowe oraz na przeziębienie, suplementy ziołowe oraz suplementy z witaminami i minerałami. Powstają kliniki specjalizujące się w nielegalnym handlu receptami na opiaty, który przynosi krocie.

Negatywne reakcje na leki należą do głównych przyczyn hospitalizacji i zgonów w tym kraju.

Różnią się one od siebie objawami przewlekłego zatrucia, nasileniem i typem zależności, stopniem tolerancji, szkodliwością społeczną. Wszystkie prowadzą stopniowo do degeneracji psychicznej, głębokich zaburzeń najwyższych czynności umysłowych, charakteru, myślenia, pamięci oraz do wyniszczenia organizmu.

W rezultacie używania nadmiernie długo i w zbyt dużych dawkach pewnych leków (np. uspokajających) może nastąpić uszkodzenie wielu narządów wewnętrznych wątroby, nerek) oraz różne zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Zdarzają się też sytuacje paradoksalne, np. przewlekłe stosowanie środków nasennych może spowodować bezsenność.

Nałóg charakteryzuje się niezwykle nasiloną potrzebą zażywania leku, bardzo silnym uzależnieniem psychicznym i fizycznym, ciężkimi objawami abstynencji po nagłym zaprzestaniu zażywania, dużą szkodliwość dla jednostki, a nawet spowodować śmierć.

Przyzwyczajenie jest potrzebą ciągłego zażywania leku, słabym uzależnieniem, niezbyt nasilonymi objawami abstynencji tylko psychicznej, przejawiającej się średnio nasilonym złym samopoczuciem.

Zależności lekowej często towarzyszy tolerancja na zażywany lek.

Zjawisko to polega na tym, że w miarę upływu czasu przy stałym zażywaniu leku, zmniejsza się siła jego działania pożądanego. Powoduje to stopniowe zwiększanie zażywanej dawki leku dla spowodowania tych samych efektów. Są tacy chorzy, którzy nie mogą zasnąć po przyjęciu kilku tabletek środka nasennego, podczas gdy w początkach nałogu zasypiali po przyjęciu połowy tabletki.

Termin uzależnienie w lecznictwie występuje od niedawna. Należy go stosować łącznie z określeniem typu morfinowego, typu kokainowego, haszyszowego, alkoholo-barbiturowego, amfetaminowego.

Od wieków istniały wszelkie ogniska endemiczne zależności lekowej.
W krajach tzw. "Złotego Trójkąta" w Azji Wschodniej - opium,
w krajach Bliskiego Wschodu - haszysz,
w krajach Ameryki Środkowej - halucynogeny
w krajach europejskich - alkohol


W latach 60-tych i 70-tych kapitalistyczne kraje kręgu kultury europejskiej objęła "epidemia" stosowania różnych środków uzależniających, szerząca się głównie wśród młodzieży. Obok opiatów, haszyszu i syntetycznych halucynogenów zaczęto używać nie znanych dotychczas środków syntetycznych.

Zjawisku temu towarzyszu wzrost spożycia alkoholu.

Zależność lekowa jest to stan psychiczny, a niekiedy także fizyczny, wynikający z interakcji pomiędzy żywym organizmem a środkiem charakteryzującym się szeregiem zachowań i objawów. Tolerancja może występować lub nie. Osoba może być zależna od więcej niż jednego środka. Doznanie osiągane po przyjęciu środka skłania użytkownika do ponawiania przyjęcia. Środek przyjmowany ma zatem właściwości behawioralnego wzmocnienia. Te właściwości zostały udowodnione eksperymentalnie zarówno u ludzi, jak i u zwierząt.

Zależność psychiczna jest to stan wyrażający się kompulsywnym przyjmowaniem środka w sposób stały lub okresowy po to, aby osiągnąć pożądane działanie, czyli przyjemne doznanie, albo uniknąć złego samopoczucia, gdy środek nie zostaje przyjęty.

Zależność fizyczna jest to stan adaptacji układu nerwowego do środka. Stan ten ulega zaburzeniu, gdy środek nie jest dostarczany. W wyniku zaburzeń tej adaptacji jest pojawienie się objawów zespołu abstynencyjnego, dotyczących nie tylko stanu psychicznego, ale także fizycznego. Nasilenie i rodzaj tych objawów zależy od rodzaju przyjmowanego środka i stopnia osiągniętej adaptacji.
W procesie powstawania lekomanii zasadnicze znaczenie mają trzy elementy: lek, użytkownik i środowisko, w którym ma miejsce zażywanie leku.

PCTU KONINKI


Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej, komentować, zadawać pytania, spotkać innych ludzi z podobnymi problemami do twoich, wejdź na nasze forum: http://pomoc.terapie.net.pl/index.php?/forum/25-lekomania/

Created by Fine.pl
© 2017 All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

NASZA dotychczasowa SKUTECZNOŚĆ

Ilość pacjentów utrzymujących abstynencję rok po terapii:

58%–75%!!!

w a r t o   s p r a w d z i ć

Podmiot leczniczy nr: Z-192796-20170614

Tylko u nas

Unikalna terapia

Indywidualne podejście
Zajęcia motywująco - relaksujące

Położenie - Mikroklimat

Gorczański Park Narodowy

Domowa kuchnia

Nadzór Sanepidu

Szerokie zaplecze rekreacyjne

Dostępne 1-osobowe pokoje z łazienką

Dobra cena

Telefony:

18 33 19 736
18 33 19 737
18 33 17 250
600 902 367

centrum pomocy leczenia uzależnień - forum
kompendiumj wiedzy o alkoholiŸmie
Alkoholizm